Bir Çocuğun Tebessümündeydi Mutluluk
Bir çocuğun tebessümündeydi mutluluk, çok uzaklarda değil...
Bugün sabah metroya bindim, bir çocuk babasıyla şakalaşıyordu. Belki bizler için yaramazdı, belkide yaşamımızın monotonluğu ve karmaşası o kadar işlemiş ki içimize anlıyamazdık.Tıpkı insanların birbirlerini anlamadığı gibi... Kaç kişi düşündü çocukluğunu, herkes hatırlarım der, ama hatırladığımız sadece kalan izler hatıralar değil, en son ne zaman çocuk ve saf duygular içinde bulduğumuz kendimizi, orası da meçhul...
Babamın yıllar sonra hastanede buynumdan okşayıp, sevdiğini hatırlattı bu olay, ve en karmaşık olan dönemde bunu yaptı. Sevgi bu kadar kolaydıda.Biz niye bu olayı komplekstiriyoruz.Bu da geriye kalan ayrı bir soru...(?)
Ama her ne olursa olsun mutluluk o kadar uzak değil yaşamda, tebessüm etmek için hala güzellikler var... Sadece yaşarken hissedebilmek herşeyi ve çocukları gözden kaçırmamak gerek... Özelliklede çocukca bakışlara vurgunluk bendeki, bir kere başınıza gelince ne olabileceğini anlayamazsınız bile...
Bu yazı kuzenim hüseyine, can dostumun yegeni bengü'ye, haylaz ve sevecen çocuklara ve çocukca saflığı olanlara armağandır...
Creedence Clearwater Revival-Fortunate Son
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder